hardlopen-voor-iedereen.nl

Run van Winschoten 50 km


De 50 km solo in Winschoten 2010

Van tevoren was ik toch wel wat gespannen hoor. 50 kilometer loop je toch niet zo vaak aan één stuk.
Toch werd ik vorig jaar door Eddy besmet met het idee om er toch een keer voor te gaan, immers
- ik vond het vorig jaar toch ook wel weer bijzonder dat Eddy elk rondje weer langs ons inmiddels vaste stekkie kwam lopen -
dat geeft toch ook wel weer iets extra's.
Samen met de familie Bouwes (wat een traditie!) en Eddy de partytent een plekje gegeven aan de Nassaustraat en
rond kwart voor 10 richting start, om de 100-kilometerlopers ook nog even te kunnen zien vertrekken voor de echte ultraloop.
Om kwart over tien mag ik dan ook van start met met nummer 642.
(da's wel heel toevallig, hetzelfde startnummer had Eddy vorig jaar).

In het begin is het uiteraard zaak om niet al te hard van stapel te lopen, aan de andere kant - als het lekker gaat dan......
Toch vind ik wel een prettig tempo voor mijn gevoel, zo rond de 12 km per uur.
Al vrij snel tref ik een mogelijk loopmaatje en ik maak even een praatje met hem.
Hij blijkt een Duitser te zijn en het is ook zijn eerste 50 km. Ook hij blijkt met een stel loopvrienden in Winschoten te zijn neergestreken en zijn maatjes lopen mee in de estafette.
Heinz (zo lees ik later in de uitslagenlijst) loopt een paar kilometer met mij op, maar mijn "catch up" gehalte is niet groot genoeg om bij hem te blijven. Ik pak namelijk al gauw mijn eerste bekertje water aan en drink dat wandelend op. Dit doe ik zo gedurende de hele "rit" en dus loopt hij al vlot wat bij me weg.

De eerst 2 rondjes gaan in ongeveer 50 minuten en daar ben ik heel tevreden over. Ik heb eerder al even uitgerekend dat ik 5 rondes van 54 minuten moet lopen om 4.30 uur te halen en dus bouw ik zo al mooi wat marge op.
Op het 7 kilometerpunt staat Jimmy al klaar met een banaan (of al naar behoefte iets anders) en rent even een stukkie met me mee (toffe peer).
De eerste 2 rondes blijf ik ook stoer doorrennen, maar daarna vind ik het wel best en neem al wandelend iets tot me.
Tot 25 km houd ik het 12 km-tempo vol, daarna zak ik wat terug. Het derde rondje gaat nog in 52.30, maar daarna wordt het toch wel zwaar hoor
Het afzien begint, de benen beginnen pijn te doen. 'Doorgaan", zeg ik in stilte tegen mezelf. Het tempo zakt verder terug.
De vierde ronde gaat in bijna 58 minuten. In de Nassaustraat neem ik wel eventjes de tijd, bovendien komen Jeanette en Jesse er net aan en die moet ik natuurlijk nog wel  de gelegenheid geven mij aan te moedigen. 



Ik voer mijn eigen "strijd". Ondertussen ben ik me wel bewust dat als ik niet onder de 10 km per uur zak, ik mijn streeftijd van 4.30 uur kan halen. Het is inmiddels zwaar - de temperatuur (boven de 20 graden) werkt ook niet mee, ik pak geregeld een sponsje aan van enthousiaste kids en met korte wandelingetjes neem ik mijn bekertjes drinken.

Bij mijn laatste 7 km-doorkomst hoor ik dat vrouw en zoon mij bij de finish op zullen wachten (maar dat is nog zo ver.....) Nog 3 km zwoegen, het einde in zicht. Tempo lopen wil niet meer (in mijn beleving), alleen doorgaan telt. Blijf op de 10 zitten. Het lukt. De finish in zicht, de laatste meters en dan.....gehaald. 4 Uur 29.23. Doel ook nog gehaald.
 Sjirk Overal

Wow!  Dan neerploffen op het eerste het beste zitmeubel, drinken, nog maar een flesje.

Terug strompelend zie ik Jeannette en Jesse. Helaas zijn ze mijn rollator vergeten mee te nemen, want pfffffff....... wat doen de benen nu een pijn. In al die Kielrunnersjaren nog nooit geweten dat het zo'n eind lopen is van de finish naar de Nassaustraat, maar gelukkig...uiteindelijk heb ik ook dat nog gehaald.